Zatwierdzony przez Kongregację ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego,
26 kwiecień 2001
Założenia i cele
Art. 1 – Stowarzyszenie Maryi, Królowej Serc zrzesza wiernych, duchownych i świeckich, którzy pragnąc być świadkami prawdy Ewangelii postanawiają dochować wierności obietnicom chrztu świętego poprzez pełne poświęcenie się Chrystusowi przez ręce Maryi. W tym celu zobowiązują się do doskonałego praktykowania prawdziwego nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny, którego nauczał św. Ludwik Maria Grignion de Montfort, którego obierają swoim duchowym przewodnikiem i mistrzem.
Art. 2 – § 1 – Stowarzyszenie Maryi, Królowej Serc, organicznie połączone z Towarzystwem Maryi nie ma własnej struktury prawnej. Jego członkowie uczestniczą, każdy we własnym środowisku, w misji ojców Montfortanów w Kościele: ustanawianiu Królestwa Jezusa przez ręce Maryi.
§ 2 – Stowarzyszenie Maryi, Królowej Serc stanowi w ten sposób niejako „rozszerzenie” Towarzystwa Maryi, nie w znaczeniu, jakoby miało obejmować wszystkich, ale aby „wcześniej czy później Najświętsza Panna miała więcej niż kiedykolwiek dzieci, sług i niewolników miłości i aby przez Nią Jezus Chrystus, mój Mistrz, jeszcze bardziej królował w sercach” (Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny, 113).
§ 3 – Stowarzyszenie nie pozostaje zatem w służbie wobec Towarzystwa Maryi, lecz jest wraz z nim w służbie Maryi Królowej, w służbie Kościoła świętego, dusz, ludu Bożego, Królestwa Jezusa przez Maryję.
Ośrodki
Art. 3 – Międzynarodowy Ośrodek Stowarzyszenia Maryi, Królowej Serc ma siedzibę w Domu Generalnym Towarzystwa Maryi. Każdy kraj może mieć własny ośrodek krajowy (regionalny,…) założony przez Przełożonego generalnego bądź jego delegata.
Art. 4 – § 1 – Przełożony generalny Towarzystwa Maryi jest dyrektorem generalnym Stowarzyszenia Maryi, Królowej Serc. Ma on władzę mianowania, dla różnych ośrodków, dyrektora delegowanego na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym.
§ 2 – Chcąc mianować dyrektorem jednego z ośrodków Stowarzyszenia księdza diecezjalnego, Przełożony generalny musi przede wszystkim uzyskać zgodę Ordynariusza tego kapłana; co zaś tyczy się kapłana
zakonnego, ale nie Montfortanina, musi uzyskać zgodę wyższego przełożonego tego zakonnika.
Rola dyrektorów
Art. 5 – § 1 – Dyrektor generalny przekazuje dyrektorom poszczególnych Ośrodków rozporządzenia i polecenia, które uznaje za pożyteczne oraz sprawuje nadzór nad ich stosowaniem.
§ 2 – Dyrektor generalny wydaje zezwolenie na zakładanie nowych ośrodków. Do jego kompetencji należy zbadanie i zatwierdzenie, za zgodą doradców, statutów poszczególnych ośrodków.
Art. 6 – § 1 – Dyrektorzy Ośrodków służą pomocą członkom Stowarzyszenia w poznawaniu, zgłębianiu i pełniejszym przeżywaniu duchowej drogi będącej dziedzictwem św. Ludwika Marii de Montfort. Wzywają ich do wiernego wypełniania przyrzeczeń chrzcielnych, a tym samym do wiernego naśladowania Jezusa Chrystusa, Mądrości Przedwiecznej i Wcielonej dla zbawienia świata przez całkowite zawierzenie się Maryi, dzięki której, za sprawą wszechmocnego działania Ducha Świętego, Jezus zechciał do nas przyjść.
§ 2 – Dyrektorzy Ośrodków mają przypominać członkom o obowiązku głoszenia w swoim środowisku, przede wszystkim poprzez własny przykład, tej drogi życia, by coraz bardziej nastawało Królestwo Jezusa przez Maryję.
Art. 7 – O ile członkowie mają rzeczywiste prawo do otrzymania formacji, której potrzebują, i której szukają, dyrektorzy mają obowiązek zapewnić im, w sposób bezpośredni lub pośredni, formację początkową i permanentną.
W tym celu Przełożony generalny zatroszczy się o przygotowanie programu lub podręcznika, w którym zostaną jasno określone
etapy poprzedzające przyjęcie kandydata do Stowarzyszenia, jak również obowiązki w formacji permanentnej. Przełożony generalny przedłoży program lub podręcznik do oceny i zatwierdzenia przez radę generalną.
Członkowie
Art. 8 – Stowarzyszenie Maryi, Królowej Serc jest otwarte dla wszystkich wiernych (świeckich, duchowieństwa, zakonników), którzy pragną podjąć trud duchowej i apostolskiej drogi zaproponowanej przez św. Ludwika Marię de Montfort. Do osób zakonnych stosuje się kan. 307, § 3.
Art. 9 – Do Stowarzyszenia może zostać przyjęta osoba, która po odbyciu niezbędnej formacji i przygotowania składa akt poświęcenia się Jezusowi, Przedwiecznej i Wcielonej Mądrości, przez ręce Maryi, według formuły św. Ludwika Marii de Montfort.
Przyjęcie następuje po złożeniu przez kandydata umotywowanej prośby i jej pozytywnym rozpatrzeniu przez Dyrektora, w momencie dokonywania aktu poświęcenia, wypowiedzianego w obecności Dyrektora lub jego pełnomocnika i wpisanego następnie do rejestru Stowarzyszenia.
Zobowiązania
Art. 10 – Zawierzenie, przez które wierny wiąże się ze Stowarzyszeniem wymaga zobowiązania do życia duchowym dziedzictwem św. Ludwika Marii de Montfort we własnym stanie, własnym środowisku i miejscu pracy. Wierny dołoży wszelkich starań, aby uczynić je istotą całego swojego życia, pozwolić by przeniknęło jego czyny i apostolstwo.
Odnawiając codziennie własny akt poświęcenia, wspiera on na miarę swoich możliwości apostolat Towarzystwa Maryi, stosując się do zarządzeń Dyrektora generalnego.
Art. 11 – Dla chętnych członków Dyrektor generalny może utworzyć wewnątrz Stowarzyszenia:
- grupę, która zobowiąże się poprzez obietnice lub śluby, odpowiednio do swojego stanu, do życia według rad ewangelicznych w duchu nauczania św. Ludwika Marii de Montfort;
- grupę, która zaangażuje się w szczególną formę apostolatu, w duchu nauczania św. Ludwika Marii de Montfort.
Art. 12 – Dyrektor generalny zadba o przygotowanie w tym celu szczególnych regulaminów odpowiadających zarówno powołaniu wspomnianych członków jak i charakterowi Stowarzyszenia. On to, przy udziale doradców, bada je i zatwierdza, jeśli zostaną uznane za odpowiednie, by prowadzić wiernych drogą wiodącą do Przedwiecznej Mądrości Wcielonej, Jezusa, Syna Bożego i Syna Maryi.
Dzielenie się dobrami duchowymi
Art. 13 – Wraz ze wstąpieniem do Stowarzyszenia jego członkowie są duchowo zjednoczeni z całą rodziną monfortańską. Z umiłowaniem obchodzą liturgiczne święta, które są znakiem i wypełnieniem tej komunii. Najważniejszym z nich jest obchodzone 25 marca święto Zwiastowania Pańskiego. Członkowie Stowarzyszenia w szczególny sposób obchodzą także Boże Narodzenie, 25 grudnia, Niepokalane Poczęcie, 8 grudnia, oraz wspomnienie św. Ludwika Marii de Montfort, które przypada 28 kwietnia.
Członkowie uczestniczą w duchowych bogactwach, których udziela rodzinie montfortańskiej Ta, która „oddaje się bez reszty temu, kto wszystko daje” (Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny, nr 144).
Art. 14 – Wstąpienie do Stowarzyszenia powoduje powstanie wzajemnych więzi braterstwa i solidarności pomiędzy wszystkimi członkami rodziny montfortańskiej. Nowy członek uczestniczy w radościach i cierpieniach swojej nowej rodziny. Jest szczęśliwy, mogąc czerpać ze skarbca tej rodziny i stara się wzbogacać go modlitwą i ofiarą ze swojego życia, udoskonalonego montfortańskim aktem poświęcenia.
Zmiany w Statucie
Art. 15 – Za zgodą swoich doradców Przełożony generalny może wprowadzać do niniejszego Statutu, zatwierdzonego przez Stolicę Apostolską, zmiany, które nie mogą jednak naruszać charakteru i celu Stowarzyszenia. Servatis caeteri de jure servandis.
Udzielanie odpustów
Na mocy Dekretu Penitencjarii Apostolskiej (z dn. 22 maja 2001r.)
Członkowie Stowarzyszenia Maryi Królowej Serc mogą uzyskać odpust zupełny, o ile – spełniając zwykłe warunki (spowiedź sakramentalna, przyjęcie Komunii św., modlitwa w intencjach Ojca świętego) oraz wyrzekając się przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, złożą lub odnowią, obietnicę wiernego przestrzegania Statutów, przynajmniej prywatnie:
- W dniu wstąpienia do Stowarzyszenia;
- W Wielki Czwartek, liturgiczne święta Bożego Narodzenia, Zwiastowania Pańskiego, Niepokalanego Poczęcia NMP, w dniu wspomnienia św. Ludwika Marii Grignion de Montfort a także w pierwszą sobotę każdego miesiąca.