– Byłem na rekolekcjach z żoną. Zauważyłem, że po powrocie do domu zjedliśmy posiłek w ciszy. Tak jakby oboje nie mieliśmy już potrzeby włączania niczego w tle, radia czy telewizora. Już po pięciu dniach milczenia widać różnicę – opowiada Grzegorz Mocka.
Rekolekcje w milczeniu odbywają się raz w roku, od środy do niedzieli. Grzegorz wyjaśnia, że decyzję o przyjeździe podjął w jednej chwili.
– Początek był ciężki. Na kilka dni dobrowolnie zrezygnowaliśmy z używania telefonów. Czułem się jak na polu walki, miałem tysiąc myśli, że to nie dla mnie. Łącznie z myślami podczas konferencji, że to jakaś abstrakcja ta cała duchowość zawierzenia i nie rozumiem nic z tego co mówi ojciec. Mimo to każdego dnia szedłem na adorację i powtarzałem Maryjo wyrzekam się siebie. W pewnym dniu siedząc na adoracji, wziąłem traktat i czytałem po prostu. W pewnej chwili poczułem, że zaczynam coś rozumieć, jakby otworzyła się przede mną jakaś nowa nieznana dotąd przestrzeń duchowa. Byłem w szoku. Wystarczyło tylko przeczekać. Skutki milczenia są niesamowite – wyjaśnia Grzegorz.
– Dopiero po konferencji ojca zrozumiałam co dokładnie znaczy wyrzekać się siebie. Wcześniej czytałam o tym w traktacie, ale nie rozumiałam co konkretnie zrobić i jakich słów użyć oraz co to ma na celu. Ojciec wyjaśnił na swoim przykładzie co to znaczy i zrozumiałam że to jest podstawowa rzecz od której zaczynają się praktyki wewnętrzne – opowiada Roma Chojnacka, kolejna z uczestniczek.
Rekolekcje odbyły się w listopadzie a ich warunkiem było milczenie i osobista medytacja przed Najświętszym Sakramentem. Każdy z uczestników miał możliwość spowiedzi oraz rozmowy z kapłanem. Czas wypełniony był adoracją tak aby wszystkie konferencje medytowane były z Jezusem. Ojciec zachęcał do osobistych notatek i maksymalnego wykorzystania czterech dni ciszy. Jedna z konferencji dotyczyła milczenia. Ojciec wyjaśniał między innymi co oznaczało milczenie w życiu świętej Faustyny i jak pomaga ono w rozeznawaniu i walce duchowej. Wśród tematów pojawiły się także praktyki wewnętrzne i zewnętrzne na przykładach z codziennego życia na przykład matki, żony, relacji rodzinnych i pracowniczych. Uczestnicy zadawali także pytania i dzielili się swoimi doświadczeniami w życiu duchowym.
W czasie posiłków panowało milczenie a w tle słychać było utwory muzyczne Jestem Słowem, które doskonale pomagają zatrzymać ducha kontemplacji i skupić się na tym co tu i teraz.
– Kiedy pierwszy raz usłyszałam tę muzykę pomyślałam, że to miłość Boga. Musiałam szybko skończyć jeść i iść przed Najświętszy Sakrament. Jeśli chodzi o konferencje to największe wrażenie zrobiła na mnie ta o milczeniu i ciszy. Myślę, że adoracja Najświętszego Sakramentu jest dla mnie takim zatrzymaniem w ciszy – dodaje Roma.
Magdalena Kubińska była na rekolekcjach w milczeniu już po raz kolejny.
– Cisza dla mnie to luksus. Lubię ciszę, bo wtedy naprawdę Bóg mówi. Przed pierwszymi rekolekcjami w ciszy, kilka lat temu, bałam się, bo jak mam nie rozmawiać z ludźmi na przykład przy posiłku? Jak mam nie prosić o wsparcie gdy jest mi trudniej? A teraz cieszę się na ten czas, bo jest wolność, bo jest skupienie się drobnych rzeczach, ratunku szukam w Sercu Maryi czy Jezusa. Posiłek który jem, ma inny wymiar, bo smak jest pełniejszy, bo widzę u ludzi emocje, to z czym się zmagają w danej chwili, albo też widzę na twarzy rozpromienienie miłością – dodaje Magda.
Marzena Niksa twierdzi, że duchowość zawierzenia jest łatwiejsza jeśli czyta się życiorys świętego Ludwika.
–Trudno zrozumieć zawierzenie nie znając serca Ludwika. Dopiero czytając jego życie można zrozumieć, że wszystko o czym pisał wypływa z jego doświadczenia krzyża, miłości i Boga. Wtedy zdecydowanie głębiej wchodzi się w te przestrzenie o których pisał. Same rekolekcje pomogły mi zrobić rachunek sumienia niewolnika – twierdzi Marzena.
– Niech każdy zastanowi się co zmieniło się w moim życiu zawierzeniem w ostatnim roku. Jakie są moje trudności, nad czym muszę popracować, a może stoję w miejscu – mówił ojciec Nikola Maria Tandara.
Magda dodaje, że Maryja bardzo delikatnie naświetla to co wymaga zmiany i przemiany w życiu.
– Cisza to inny wymiar wszystkiego. Wszystkiego doświadcza się mocniej. Dotyk miłości Boga jest mocny, ale bardzo łagodny, rozpala, ale nie spala. W ciszy dzieją się paradoksy. Nie umiem tego opisać. Na tych rekolekcjach Bóg mówił naprawdę przez Dzienniczek czym jest cisza. Numer 477, który dostałam na początku rekolekcji i który ojciec przywołał w ostatniej konferencji – milczenie jest mieczem. Później nr 118 i 119. Bóg chce od mnie żebym słuchała Go w ciszy, wtedy najwyraźniej mówi – dodaje Magda.












